Društvo

U toku je fudbalska sezona na svim meridijanima, pa ta „najvažnija sporedna stvar na svijetu” pobuđuje pažnju i u Kotoru — gradu koji ima duboke korijene u fudbalskom sportu. Jedan slučajni susret sa Vlatkom Franovićem (88) u restoranu „Bastion” na Tabačini inspirisao je daleko sjećanje na fudbal u Kotoru.

Naime, Vlatko Franović je od 1954. godine na novom igralištu, gdje se i danas igraju utakmice, nastupao za Bokelj uz brata Andriju, a kasnije im se pridružio i mlađi brat Dakan. Do tada se fudbal u Kotoru igrao na Benovu, a golovi su bili postavljeni između dva kraka rijeke Škurde.

Izuzetno talentovani napadač sa brojem 10 na dresu, Vlatko Franović, 1964. godine prešao je u podgoričku Budućnost. Već u maju 1965. godine igrao je finale Kupa Jugoslavije u Beogradu, u meču Dinamo – Budućnost (2:1). Strijelac jedinog gola za Budućnost bio je upravo Franović, dok je oba pogotka za Dinamo dao Slaven Zambata, čiji su porodični korijeni takođe iz Kotora (Škaljari). Tih godina Franović je bio omiljen među ljubiteljima fudbala u Titogradu, gdje su ga od milošte zvali Frane.

Kasnije je Vlatko Franović ostvario jedinstvenu karijeru: osim za Bokelj i Budućnost, igrao je i za nikšićku Sutjesku, a na kraju i za cetinjski Lovćen. Ostvario se i kao trener na kormilu Bokelja, a dugo je igrao i mali fudbal, te ostao u sjećanju kao majstor i na malim terenima. Do skoro je redovno održavao vitalnost i kondiciju izlaskom u selo Špiljare, odakle potiču korijeni porodice Franović, a i danas redovno prati fudbalske susrete na TV ekranima — od lokalnog nivoa i regiona, pa sve do evropskih i svjetskih takmičenja.

Njegov brat Andrija ostao je upamćen kao veoma borben i britak bek, dok je Dakan, koji je najkraće igrao, bio suptilna polutka od koje se puno očekivalo, ali se ipak nije u potpunosti posvetio fudbalu.

Uz fudbalsku priču sa Vlatkom Franovićem, vrijedi se podsjetiti i na još nekoliko primjera braće koja su nosila dres Bokelja, kao što su:

• Đorđe, Mili i Sreten Latković
• Luka i Krešo Petrović
• Berislav i Jozo Brguljan
• Gojko, Vaso i Vlado Pavićević
• Ivo i Gojko Donković
• Vasko, Duško i Šćepo Popović
• Branko i Dragan Kašćelan
• Nenad i Mladen Kašćelan
• Nikola i Đorđe Ševaljević
• Marko i Vasilije Čavor

Sjećajući se davnih dana, osjećam pomalo sjete što je već duže vrijeme u sastavu Bokelja sve manje igrača poniklih u kotorskom klubu. Istini za volju, u Kotor su od davnina dolazili fudbaleri sa raznih strana, pa su tako u periodu Kraljevine Jugoslavije za kotorski klub — koji se tada zvao „Jugosloven” — igrali Bruno Knežević i Zvonko Požega, koji su kasnije kao članovi BSK-a, odnosno Vojvodine, postali državni reprezentativci Jugoslavije.

Tako je ovaj susret sa nezaboravnim fudbalskim majstorom i legendom kotorskog sporta, Vlatkom Franovićem, obavezao autora priče da je zapiše i pripremi za mlađe generacije.

(Foto: D. D. / Istorija EX YU fudbala-Facebook, B. Pavić, Radio Kotor)

D.D.