Društvo

Vaterpolo sezona je u punom zamahu, igraju se utakmice na domaćoj i međunarodnoj sceni, uskoro će i državni tim opet biti na javnoj sceni, pa ljubitelji vaterpola u Boki Kotorskoj imaju česte prilike pratiti najbolje vaterpoliste iz naše države, ali i iz okruženja. Razumljivo, ljubitelji vaterpola u Kotoru i bližoj okolini prije svega žele uspjeh Primorcu i Kataru, i tu se lista završava jer drugi klubovi iz kotorske opštine nisu aktivni. Uz podsjećanje i podršku Primorcu – veterani su za kratko vrijeme nanizali dobre rezultate i omasovili klub, što je osvježilo sjećanje na nekada sjajne vaterpoliste.

Ipak, sjećamo se dana kada je vaterpolo utakmica bilo, kako se to slikovito govorilo, skoro na svakoj ponti… Jer, u kotorskoj opštini su, osim Primorca, djelovali Borac (Orahovac), Val (Prčanj), Risan i Omladinac (Kostanjica). U opštini Tivat aktivni su bili Neptun (Tivat) i Donja Lastva, a duž hercegnovske rivijere Primorje (Kamenari), Mladost (Bijela), Bokelj (Baošići), Rivijera (Đenovići), Kumbor, Galeb (Zelenika) i Jadran. U ljeto 1973. godine – a tada su ljeti igrale prva i druga liga, kao i Republička liga – iz Boke Kotorske su u saveznim ligama igrali Jadran i Primorac (prva liga), Borac, Rivijera i Mladost (druga liga) te čak devet ekipa u Republičkoj ligi. Evropski stručnjaci su region Boke Kotorske pominjali kao fenomen, te uz naš zaliv pominjali i Liguriju, oblast oko Đenove, gdje su takođe bili raspoređeni klubovi poput onih u Boki Kotorskoj.

Iz tog perioda upamćeni su uspjesi koji potvrđuju tezu o fenomenu. Borac je u avgustu 1971. izborio status drugoligaša, i to iz mjesta koje je prema popisu brojalo 248 stanovnika, što je bio rekord Jugoslavije za savezni rang takmičenja. Zato zaslužuju da se pamte: Milorad Gopčević, Jovo Mršulja, Zdravko Parteli, Anto Palma, Željko Avramović, Zoran Gopčević, Mirko Krašovec, Vasilije Gopčević, Mato Pasinović, Branko Gopčević i Žarko Gopčević. Ekipu je vodio Pavle Vičević. Još jedan senzacionalni uspjeh bokeljskog vaterpola zapamćen je 30. avgusta 1973. godine, kada je seoski tim Mladost iz Bijele stigao do prve lige Jugoslavije. Uz trenera i igrača Božidara Cikotu Stanišića igrali su: Žikić, Kosač, U. Zloković, S. Zloković, Čičović, Ilić, Vuković, Malović, Nikolić i Krivokapić.

U tom periodu velike masovnosti stasali su vrhunski reprezentativci Jugoslavije iz bokeljskih klubova, afirmisali su se treneri iz Boke Kotorske, mnogi vaterpolo funkcioneri dobili su najodgovornija mjesta u Vaterpolo savezu Jugoslavije (VSJ), a sudije iz našeg kraja bile su na čelu "ljudi u bijelom" po rang-listama VSJ.

Kada se očekivalo da će izgradnjom zimskog bazena u Kotoru – koji je 6. novembra 1984. otvorio Zoran Gopčević – vaterpolo još jače dobiti na masovnosti, pojedini klubovi počeli su da se gase. Tako Borac i Val (pri čemu je klub iz Prčanja stizao i do evropskih takmičenja i nastupao u Istanbulu i Budimpešti) više ne postoje. A ljetna takmičenja na otvorenim bazenima prava su rijetkost, posebno u Kotoru, gdje već treće ljeto nije riješen problem zagađivanja mora, niti se aktuelizuje stara tema o izgradnji ljetnjeg bazena, kao recimo u Herceg Novom.

Tako priča o vaterpolo fenomenu Boke dolazi u pitanje, pogotovo što najbolji klubovi iz ovog kraja svake godine dovode sve više igrača sa strane. Primorac je, recimo, u minuloj takmičarskoj godini imao deset igrača i trenera sa strane, a 1986. godine, kada je osvojio duplu krunu (prvenstvo i kup Jugoslavije), svi igrači i stručni štab bili su iz Kotora. Da li u tome treba tražiti razloge što je sve manje gledalaca na vaterpolo utakmicama Primorca u Kotoru?

Imajući na umu nekadašnji broj klubova u Boki Kotorskoj i statistiku koja danas govori nešto drugo, bilo bi korisno da stručnjaci vaterpola pokušaju trasirati put ka revitalizaciji ovog sporta po kojem se Boka Kotorska prepoznavala.

D.D.

Foto: Dušan Davidović, Opština Kotor, COK, Đuro Avramović, Radio Kotor, Biljana Marković, Ranko Pavićević, Arhiv kluba Jadran i Miodrag Gabo Golubin