Arhiva

U okviru programa 21. internacionalne smotra mode pod nazivom "Moda i umjetnost", u Galeriji solidarnosti sinoć je otvorena izložba rukom rađenih cipela autorke Lidije Jovanović.

Prisutne je pozdravila Vesna Mandić iz agencije "Fabrika", koja je sa Opštinom Kotor organizator smotre mode, a izložbu je otvorila istoričarka umjetnosti Aleksandra Simeunović podsjetivši da su cipele od samog početka bile oznaka pola, klase ili položaja osobe koja ih nosi.

"Pripadnici nižih klasa u Egiptu su hodali bosi, ali murali koji potiču iz polovine četvrtog milenijuma prije nove ere prikazuju rane verzije cipela na štiklu koje su nosili pripadnici viših klasa.

Tokom srednjeg vijeka muškarci su nosili cipele koje su bile preteče onih sa visokim potpeticama. Postojali su dodaci koji su se vezivali za udobne i skupe cipele da bi se moglo bezbjedno hodati po blatu i seoskim ulicama. Znajući kakvu ulogu imaju danas, nevjerovatno je da su tada bile kreirane isključivo za muške potrebe.

Još jedna bitna uloga štikle je imala veze sa jahanjem. Kako je u 15.vijeku konj bio osnovno prevozno sredstvo mnogi jahači su imali problema sa klizanjem stopala iz uzengija što je dovodilo do čestih padova i ozbiljnih povreda. Stoga su napravljene cipele sa visokom potpeticom kako bi se riješio problem proklizavanja. To je bila takozvana jahaća peta, koja je vremenom prerasla u današnje modele nižih i širih, kockastih štikli.

Godine 1400. u Turskoj su kreirane ČOPINS- cipele sa platformom koje su ubrzo postale popularne širom Evrope i nosile su se sve do sredine 17. vijeka. Platforma ovih cipela je varirala od 10 do 60 centimetara tako da su ženama koje su ih nosile često bile potrebne i služavke kako bi im pomagale u hodanju. Ovaj model cipela u Veneciji je označavao bogatstvo i društveni položaj.

U Kini i Turskoj, konkubine i djevojke iz harema, nosile su visoke potpetice prvenstveno iz estetskih razloga, ali istovremeno i da bi im bilo onemogućeno bjekstvo.{gallery}1a1AAASTIKLE18{/gallery}

Početkom 18. vijeka u Francuskoj kralj Luj XIV je odredio da visoka društvena klasa nosi cipele na štiklu poznate kao Louis heels, ali pod uslovom da štikle nikako ne smiju biti visočije od njegovih. Osim toga, on je poznat po svojim cipelama sa crvenom štiklom (les talons rogue).

Sredinom istog vijeka pojavile su se Pompadur cipele sa visokom potpeticom koje je nosila Madam de Pompadur, ljubavnica kralja Luja XV, a da je sve bilo podređeno ljepoti i prestižu govori podatak da su žene koje su željele da isprate tadašnju modu, na silu su obuvale čak i dva broja manji model ovih cipela po cijenu čak i da padaju u nesvjest tokom dvorskih ceremonija i večeri.
Što se tiče Amerike, na njeno tlo su stigle zahvaljujući jednoj francuskoj služavki. Kako su visoke potpetice već ranije postale dostupne svima u Evropi, ona je ovakve cipele nosila u jednoj američkoj porodici gde je radila, a ova porodica je od toga napravila pravi posao.
Uprkos kritikama, prva radnja u Americi je otvorena 1888. godine a kao i evropsko tržište bilo je pod velikim uticajem francuske mode.
Do danas stilovi su se mijenjali pa tako platforme su se ponovo vratile u modu i već godinama predstavljaju modni hit koji svaka žena ima u svojoj kolekciji.
Generalno, štikle igraju veliku ulogu kod žena, a danas su dostupne su u raznim bojama, veličinama, oblicima.
Večerasnja kolekcija STart FOLDING koju imate priliku da vidite je priča o umjetničkoj igri materijalima, njihovom preklapanju i presavijanju koje umjetnicu vodi ka razrješenju lične opsesije kroz idealni vizuelni balans", kazala je Simeunović.
Lidija Jovanović pravi unikatnu obuću od neočekivanih materijala, neobičnih formi i boja. Kreira obuću za koju inspiraciju nalazi u filmu, pozorištu i umetnosti. Dizajnerka u cipeli pronalazi sklad između ljubavi ka scenskom i gotovo grafičke stilizacije koju moda iziskuje.
Poslije završenih studija na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu usvršavala se na kursu za dizajn obuće i šešira u prestižnoj Saint Martin's školi za umjetnost i dizajn u Londonu.
Od 2008. radi na Accademia del Lusso gdje predaje Modni dizajn, Istoriju kostima i Dizajn aksesoara, one je i pozorišni kostimograf, a redovno izlaže na velikom broju grupnih i samostalnih revija u zemlji i inostranstvu.
Autor je kostima za preko dvadeset pozorišnih predstava. Radila je obuću za uniforme velikog broja institucija, Između ostalog bavi se i grafičkim dizajnom.
Od 2010. kolekcija obuće Lidija Jovanović, inspirisana radom Milene Pavlović Barili, nalazi se u arhivi Galerije Milena Pavlović Barilli i koristi se pri prezentacijama galerije, kako u svijetu, tako i kod nas.
Obuća sa potpisom Lidija Jovanović, počela je da se prodaje u Italiji, Holandiji i Južnoafričkoj republici.
Dobitnik je brojnih umjetničkih nagrada i priznanja
Član je ULUPUDSA (Udruženje likovnih i primenjenih umetnika i dizajnera Srbije) od 1998. a od oktobra 2015. član upravnog odbora i potpredsjednik.